जिन्दगी कहाँ आएर मोडिन्छ, कसैलाई थाहा हुँदैन । अभिनेत्री सरिता गिरीलाई पनि थाहा थिएन । एसएलसी सकिँदा मार्सल आर्टकी ब्ल्याकबेल्टधारी उनी चार्टर एकाउन्टेन्ट (सिए) बन्न चाहन्थिन् । तर, घरछेउ बस्ने रंगकर्मी एवं अभिनेता वीरेन्द्र हमालले उनलाई नयाँ बाटो देखाए, जुन उनको जिन्दगीको हाइवे बन्न पुग्यो।
‘सानोमा म अलि ह्याङ्कीप्याङ्की थिएँ, छोरा जस्तै । लड्न–भिड्न पछि नहट्ने । कसैले निहुँ खोज्यो कि झ्याम्म हानिहाल्ने । त्यही भएर बुवाले मार्सल आर्टमा हालिदिनुभयो’, उनी सम्झिन्छिन्।
बुवाको उनलाई बाल कलाकार बनाउने ठूलो रहर थियो । त्यसैले उनी सरिताको शरीर केटा जस्तै नभई केटी जस्तै ‘फ्लेक्जिबल’ होस् भन्ने कुरामा पनि सचेत थिए । एसएलसी भर्खर सकिएको थियो । रिजल्ट आउन ३ महिना बाँकी नै थियो । एकदिन बुवाले भनेछन्, ‘ल ठीक छ, थिएटर सिक्नू।’
यसपछि सरिता वीरेन्द्र हमालको थिएटरमा पुगिन्।
यसपछि सरिताको जिन्दगीले अंकगणितको जोडघटाउ बिर्सियो । थिएटर छिरेकै दिन हमालले सरिताको हातमा विजय मल्लद्वारा लिखित ‘पत्थरको कथा’ भन्ने नाटक राखेर भनेछन्, ‘ल यो पढ।’
उनले नाटकको प्रमुख भूमिकामा अभिनय गर्ने मौका पाइन् । नाटकको पहिलो मञ्चन पोखराको नाटक प्रतियोगितामा भयो । त्यहाँ उनको भूमिकाको निकै तारिफ भयो।
‘अशेष सरदेखि हरिहर शर्मा, सुनील पोखरेल प्रतियोगिताको निर्णायक हुनुहुन्थ्यो । सबैले मेरो अभिनय रुचाउनुभयो । मैले अवार्ड नै जितेँ’, पुरानो त्यो क्षण सम्झिँदा अहिले पनि रोमाञ्चित हुने सरिता भन्छिन्, ‘पाँच सयभन्दा बढी दर्शक रहेको हलमा नाटकपछि पाएको तालीले अभिनयप्रति मेरो महत्वाकांक्षा ह्वात्तै बढायो।’
सायद सरिता अभिनयमा प्रवेश नगरेको भए उनी मार्सल आर्टको राम्रो खेलाडी भएर कुनै डोजाङमा फाइट सिकाइरहेकी हुने थिइन् । वा उनी सिए बनेर अंकगणितको गुणा–भागामा व्यस्त हुने थिइन्।
उनले सिए बन्न प्लस टु पनि म्यानेजमेन्टमै गरेकी थिइन् । तर, गुरूकुल प्रवेशसँगै उनले म्यानेजमेन्टको पढाइ बीचैमा रोकिन् । अनेक किताब पढ्ने बानी भएपछि आर्ट्स विषयमा भर्ना भइन्।
यसरी सुरू भएको उनको अभिनय यात्राले समय क्रममा उनलाई ‘रंगमञ्चकी रानी’ को उपमा दिलायो।
***
सरिता नाटकमा सर्वाधिक एकल प्रस्तुति दिने अभिनेत्रीमध्ये पर्छिन् । उनले हालसम्म ४ वटा एकल नाटकमा अभिनय गरिसकेकी छिन् । वीरेन्द्र हमालसँग काम गरेर गुरूकुल प्रवेश गर्दा सरितामा नाटकको विषयमा निकै उत्सुकता थियो।
सरिताको लागि सबैभन्दा अविस्मरणीय क्षण त्यति बेला बनेको थियो, जतिबेला उनले गुरूकुलमा ओपनिङ गर्दा 'अग्निको कथा' नाटक गरेकी थिइन् । संयोगले गुरुकुल बन्द हुँदा पनि त्यही नाटक गर्न पुगिन्।
‘राम्ररी नाटक पढ्ने ठाउँ पाइएकाले होला, मनमा बढी नै उत्साह थियो’, उनले गुरूकुल छिर्दा मनमा खेलेका कुरा सम्झँदै भनिन्– ‘गुरूकुल छोड्दाको पीडा पनि उस्तै भयो।’
गुरूकुलबाट निस्कँदा उनलाई पहिले लाग्थ्यो, घाटा मात्रै भयो । तर, अहिले सम्झिँदा उनलाई लाग्छ, त्यो बेला गुरुकुलमा रहेका दुई ब्याच कलाकारहरु चौतर्फी छरिएका छन्।
सरिताका लागि नाटक गर्ने पूर्ण प्लेटफर्म गुमाउनु सबैभन्दा ठूलो घाटा थियो । उनले घाटाको हिसाब यसरी लगाइन्, ‘नाटक रगतमै थियो । गर्न नपाउँदा बेफाइदा भयो । अहिले ६ महिनामा एउटा नाटक गरिरहेको छु । समय खेर गइरहेको छ । मनभित्र उथलपुथल हुन्छ।’
फरक भूमिकालाई न्याय दिनु सबै कलाकारको महत्वपूर्ण काम हो । सरिताले पनि थुप्रै भूमिकामा अभिनय गर्ने क्रममा चुनौती बोकिन् । तर, त्यसलाई पूर्ण न्याय पनि दिइन् । अब उनलाई यस्तो भूमिका पाए गर्छु भन्ने लोभ छैन । उनलाई आफूले गरेको सबै भूमिका मन पर्छ । यति हुँदाहुँदै पनि केही भूमिका उनको नजिक छन्।
‘मलाई आफूले गरेका सबै भूमिका प्रिय नै लाग्छ । मिस मार्गरिटा, स्वास्नीमान्छे, कुमारी, बोक्सीको घर, ताराबाजी लै लै, अग्निको कथा’, आफूलाई मनपरेको नाटकको फेहरिस्त बताउँदै उनले भनिन्, ‘मिस मार्गरिटा सबैभन्दा प्रिय छ, तर ‘अग्निको कथा’ सँग मेरो भावना जोडिएको छ।’
उनको लागि सबैभन्दा अविस्मरणीय क्षण त्यति बेला बनेको थियो, जतिबेला उनले गुरूकुलमा ओपनिङ गर्दा त्यो नाटक गरेकी थिइन् । संयोगले गुरुकुल बन्द हुँदा पनि त्यही नाटक गर्न पुगिन् । नाटकमा किताब, पुस्तकालय, विश्वविद्यालय जलेका कथा थिए । त्यतिखेर सांकेतिक रूपमा नाटकमा जस्तै गुरूकुल भत्किरहेको थियो । त्यो पनि कुनै आगलागीभन्दा कम थिएन उनका लागि।
रंगमञ्चमा उनी आफ्नी गुरूआमा निशा शर्मा, समकालीन साथी सिर्जना सुब्बा तथा नयाँ पुस्ताका आकांक्षा कार्की, सिर्जना सुब्बा, पशुपति राई, सिर्जना अधिकारीकी प्रशंसक हुन्।
***
सँगैका साथीले थुप्रै नाटक निर्देशन पनि गरिसके पनि उनमा नाटक निर्देशनको मोह अहिलेसम्म पलाएको छैन । मोह नहुनुको रहस्य यसरी सुनाउँछिन्, ‘ममा निर्देशनको क्षमता छैन । त्यसैले निर्देशनमा हात नहालेकी हुँ । म एक्टर भएकाले एक्टिङमै रमाउँछु । नाटक निर्देशन गरे भने अबको ८–१० वर्षमा गरूँला।’
जीवनमा विशेष साथीको महत्व पछिल्लो समयमा उनले महसुस गरिसकेकी छन्- ‘एकाङ्गी जीवन जिउँदाजिउँदै बोर भइसकेँ । त्यसैले विवाह जरुरी छ।'
सरितालाई निर्देशनभन्दा पनि भेषभूषाको काममा विशेष रूचि छ । त्यसमा उनको विशेष दख्खल पनि छ।
गुरू सुनील पोखरेलका नाटक हुँदा उनी सधैं पहिलो रोजाइमा पर्छिन्। नाटक हेर्दा कस्तो पहिरन लगाए, ठीक लगाए की बेठीक भन्नेमा पहिलो ध्यान केन्द्रित हुन्छ । भेषभूषा बिग्रेको नाटक छ भने आफूलाई दिक्क लाग्ने बताउँछिन्।
‘१८–१९ वर्षदेखि यसैमा काम गरेको भएर होला, मेरो पहिलो ध्यान नाटकमा लगाइएका भेषभूषामा गइहाल्छ । त्यो विषय नै पढेको र यस सम्बन्धी ज्ञान भएर होला नचाहँदा नचाँहँदै गइहाल्छ’, उनी भन्छिन्।
उनी थिएटरमा निशा पोखरेलपछि आफूले पहिचान बनाएको बताउँछिन् । ‘यति धेरै वर्ष भइसकेछ थिएटर गरेको । केही नभएको भए यति धेरै ताली र माया पाइन्न थियो होला’, उनी भन्छिन् । उनको करिअरग्राफ हेर्दा यी कुरामा दुईमत देखिन्न ।
दशैंमा गुरू सुनील पोखरेलसँग टीका थाप्दा उनले छिटै बिहे होस् भनेर आशीवार्द पाइन् । यस विषयमा सरिता भन्छिन्, ‘एकाङ्गी जीवन जिउँदाजिउँदै बोर भइसकेँ । त्यसैले विवाह जरुरी छ । म विवाहको लागि तयार छु । सायद त्यो दिन छिटै आउँछ होला।’
नेपाललाइभमा प्रकाशित सामग्रीबारे कुनै गुनासो,
सूचना तथा सुझाव भए हामीलाई nepallivenews@gmail.com मा
पठाउनु होला।
-1786602170.png)
