बनेपा- 'मुकेश उठ। यी हेर त यो के हो?' मीरा कायस्थ छोरा मुकेशलाई स्याहार गर्ने क्रममा भनिरहेकी थिइन्, 'बोल त बाबु, तिमी बोल्नुपर्छ।'
बनेपा नगरपालिका–८ चैतन्य रोड छेउको घरमा रहेको दोस्रो तल्लामा मुकेशलाई यसरी नै स्याहार्दै आइरहेकी छिन् मीरा करिब १२ वर्षदेखि। उनलाई साथ दिइरहेका छन् बुबा कृष्णमानले।
मुख चलाई सामान्य आवाज निकाल्ने र बोलाउँदा केही खेलौना दिँदा समात्ने सम्मगरेका मुकेशले अझै अरु प्रतिक्रिया दिन सकेका छैनन्। खाना खुवाउने, लगाएको लुगा र ओछ्यानको कपडा फेर्नुपर्ने, सरसफाइ गर्नुपर्ने लगायतका काममा उनीहरु दुवै खटिरइरहेका छन्।
गोली लागेको कञ्चटको घाउको खत ठूलै देखिन्छ मुकेशको। २०६२ चैत २७ गते बनेपामा भएको आन्दोलनमा प्रहरीले चलाएको गोली लागि उनी अचेत भएका हुन्। आन्दोलनकारीले थप आन्दोलन चर्काउँदा १५ वर्षीय मुकेशमाथि सुरक्षाकर्मीले गोली चलायो। कञ्चटमा गोली लागेका उनी घाइते भए।
सोही दिनदेखि अझैसम्म पनि उनी ओछ्यानमै छन्।
त्यसबेला १५ वर्षका उनी अहिले २७ वर्षका भए। घाइतेपछि केही समय अस्पतालमा बिताएका उनलाई अहिले अलि गाह्रो अवस्थामा अस्पतालसम्म लानेबाहेक सम्पूर्ण समय घरमा नै उपचार र स्याहारसुसार भइरहेको छ।
'पहिलेको भन्दा थोरै मात्रामा सुधार भएको छ,' मुकेशकी आमा मीराले भनिन्, 'आफैँले त केही गर्न सक्दैन, सबै हामीले नै गर्नुपर्छ।'
मुकेशको उपचारका निम्ति औषधिको व्यवस्थासँगै एक अहेब र एक जना हेरचाह गर्ने (कुरुवा) को व्यवस्था गरिएको छ। सरकारले गरेको त्यति सहयोगले मात्रै मुकेशका लागि अपुग भएको मीराले बताइन्।
'सरकारले जति गरेको छ, त्यो चाहिँ मुकेशको लागि पर्याप्त छैन,' उनले भनिन्, 'कुरुवालाई मासिक रु ६ हजार २ सय दिएर ८ घन्टा हेर्छन्, त्यतिले काम गर्न नमान्ने अवस्था एकातिर छँदैछ। अर्कोतिर उसलाई चौबीसै घन्टा हेरचाह गर्न परिवारका सबै जना खट्नैपर्छ।'
यस्तो अवस्थामा आफूहरुलाई पनि सधैँ रेखदेख गर्न गाह्रो भएको उनले बताउनुभयो।
'उसलाई फकाइरहनुपर्ने हुन्छ,' मुकेशका बुबा कृष्णमानले भने, 'त्यसले गर्दा आफ्नो व्यापार व्यवसाय गर्नुपर्ने समय नै सबै त्यसैमा खर्चिरहनुपरेको छ।' उनको उपचारको क्रममा लाग्दालाग्दै कसरी व्यवसाय चलाउने भन्ने चिन्ताले सताउन थालेको बुबा कृष्णमानले बताए।
थप व्यवस्था गर्न सरकारको माग
मुकेशका परिवाले अरु थप व्यवस्था गरिदिन सरकारसमक्ष माग गरेका छन्।
'बिरामीलाई घरमा एकै ठाउँमा मात्रै राखिराख्दा राम्रो नहुने रहेछ,' आमा मीराले भनिन्, 'बाहिर हावामा फ्रेस गराउनुपर्नेमा जनशक्ति पुग्दो नहुँदा त्यो गर्न सकिरहेका छैनौँ।' जनशक्ति अपुग भएका कारण सधैँभरि एउटै कोठामा मात्रै कोच्याइ राख्नुपर्ने अवस्था रहेको उनले बताइन्।
मुकेशलाई निरन्तर फिजिओथेरापी गरिरहनुपर्ने हुन्छ। त्यसका लागि निरन्तर फिजियोथेरापी चाहिन्छ।
'उसका लागि त हामीले सकीनसकी घरमा नै उपचार गरिरहेका छौँ', मीरा र कृष्णमान दुवैले एकै स्वरमा भने, 'उनी जस्तै ओछ्यानमा नै रहिरहने बिरामीलाई घरमा नै यसरी उपचार गर्न गाह्रो छ, त्यसैले यसको नामबाट पुनःस्थापना केन्द्र खोलेर भोलिको दिनमा ऊ जस्तै अरु बिरामीको निःशुल्क उपचार गर्ने व्यवस्था भएको अस्पताल खोलेर सेवा दिन आवश्यक छ।'
जिउँदो सहिद घोषणा गरियोस्
अहिलेसम्म मुखले मात्रै जिउँदो सहिद भनिएको भन्दै परिवारले सरकारले मन्त्रिपरिषदबाटै मुकेशलाई जिउँदो सहिद घोषणा गर्नुपर्ने बताएका छन्।
'अहिलेसम्म मुखले मात्रै जिउँदो सहिद भनेर घोषणा गरेको छ, औपचारिक रुपमा नै क्याबिनेटबाट घोषणा गर्नुपर्छ,' मीराको प्रश्न छ, 'सरकारले क्याबिनेटबाट नै जिउँदो सहिद किन घोषणा गर्न सकेन?'
मुकेशका लागि गृह मन्त्रालयबाट शतप्रतिशत घाइते भनेर परिचयपत्र मात्रै दिएको मीराको भनाइ छ। सरकारले झनै जनआन्दोलनलाई बिर्सिरहेको र त्यसमा योगदान पुर्याउनेको कदर उचित ढंगले नभएको मुकेशका परिवारको गुनासो छ।रासस
नेपाललाइभमा प्रकाशित सामग्रीबारे कुनै गुनासो,
सूचना तथा सुझाव भए हामीलाई nepallivenews@gmail.com मा
पठाउनु होला।
-1698918398-1698987692.png)
-1764146706.png)
