काठमाडौं- भूकम्पले भत्किएको घर बनाउने रकम जुटाउन गोरखा दर्बुङका गणेश गुरुङ २०७२ सालमा साउदी उडे।
लक्की एचआर म्यानपावरमार्फत रोजगारीका लागि साउदी पुगेका उनको परिवारसँग राम्रै कुराकानी भइरहेको थियो।
होटलमा वेटर कामका लागि गएका उनी आफ्नो काम राम्रो नभएपछि अर्को ठाउँमा अवैध रुपमा काम गर्न थालेको बताउँथे।
‘फोनमा कुरा हुँदा पछिल्लो समयको काम ठिकै छ भन्नुहुन्थ्यो’ गणेशकी श्रीमती पुजा सुनाउँछिन्।
२०७२ पुस १६ गते साँझपख पुजा र गणेशबीच भएको संवाद नै अहिलेसम्मका लागि उनीहरुको अन्तिम संवाद बनेको छ।
‘तलब त्यति धेरै त छैन, साहुको ऋण छ, घर बनाउनुछ। नआउनु परदेश आइहालेँ दुई वर्ष जसरी पनि काम गर्छु त्यसपछि म नेपाल आउँछु’ गणेशको अन्तिम संवाद सम्झिएर भक्कानिन्छिन् उनी।
सोही दिनको भोलिपल्ट अर्थात् पुस १७ गते पुजालाई अनौठो नम्बरबाट फोन आयो, ‘हेलो भाउजु..। दाजु दुर्घटनामा परेर प्रहरीले अस्पतालमा लगेको छ। उहाँलाई तुरुन्त नेपाल झिकाएर उपचार गराउनु।’
‘कसरी त्यस्तो भयो? उहाँ कुन अस्पतालमा हुनु हुन्छ? ....’ पुजाको प्रश्नको उत्तर आएन। सबै कुरा भोलि भन्छु भन्दै फोन काटियो। फेरि फोन गर्दा उठेन।
गणेशलाई फोन गर्दा उनको फोन स्वीच अफ थियो।
‘उहाँ कुन अस्पतालमा हुनुहुन्छ भनिदिनुस् न.. ?’ भोलिपल्ट पनि पुजाले आग्रह गरिन् । उनको प्रश्नको जवाफ आएन। गणेशका साथीहरुले भोलि भन्छु भोलि भन्छु भन्दै भोलिवाद पछ्याइरहे। केही समयपछि उनीहरुले पनि फोन उठाउनै छाडे।
साथीहरुको नम्बर पनि केही समयपछि अफ भयो।
‘उहाँको कुन अस्पतालमा उपचार भइरहेको छ भनेर मात्रै थाहा भएको भए पनि बाँकी कुरा पत्ता लाग्थ्यो होला। तर मलाई त्यति कुरा पनि कसैले भनिदिएन।’ पुजाले भनिन्।
फोनमार्फत् गणेशका साथीहरु कसैले रक्सी खाएको अवस्थामा बेहोस् भएर ढलेकाले अस्पताल लगिएको सुनाउँथे त कसैले उनी सडक दुर्घटनामा परी मृत्यु भएको खबर सुनाउँथे।
‘उहाँले कहिल्यै रक्सी नै खानु हुँदैन थियो। उहाँका साथीहरुको कुरा कसरी पत्याऊँ?, दुर्घटनामा मृत्यु भएको हो भने शव खोई?’ प्रश्नसँगै पुजाका आँखा रसाउँछन्। ओठ काँप्छन्, गला अवरुद्ध हुन्छ...।
हुन त उनलाई गणेशले साउदीबाट बेलाबेलामा रक्सी र साथीहरुको कहानी पनि सुनाएका रहेछन्। ‘साथीहरु धैरै रक्सी खान्छन्। रमाइलो गर्नुपर्छ जीन्दगी के छ र भन्छन्। तर म साथीहरुको लहीलहीमा बरालिएको छैन।’ गणेशले फोनमार्फत पुजालाई भनेका थिए रे। जसले गर्दा पनि गणेश रक्सी खाएर ढले भन्ने कुरामा पुजालाई पटक्कै विश्वास छैन।
‘उहाँलाई खोजी गर्न कहाँ-कहाँ धाइनँ ? कति रोएँ, खोजिदिनु भन्दै विभाग, बोर्ड, मन्त्रालय सबै चहारेँ। खै कतै फेला पर्नुभएको छैन। पीडा भयो भनेर कहाँ चिच्याएर हिडौँ?’ उनी सुनाउँछिन्।
जिन्दगीमा जब पीडा अत्ति नै हुन्छ त्यसबेला कुनै भाव व्यक्त गर्न मन लाग्दैन। न मन दुख्छ न त आँशु नै झर्छ। पुजाको जीवनमा अहिले ठ्याक्कै यस्तै भएको छ।
केही बेरको मौनतापछि पुजाले भनिन्, ‘जहाँ जस्तो अवस्थामा हुनुहुन्छ, छिट्टै घर फर्किएर आउनु, सानैमा छाडेर गएको छोरो ठूलो भइसक्यो। बाबा खोइ भनेर सोध्ने बेला भएको छ। मैले के जवाफ दिने?’
गणेश परदेश हिड्दा छोरो डेढ वर्षका मात्रै थिए। अहिले छोरो पनि ६ वर्ष पुग्न लागे।
गणेश आउने बाटो कुर्दाकुर्दै चार बर्ष बिते। हेर्दाहेर्दै गणेश आउने गोरेटो पनि अब त बिरानो झैँ लाग्न थालिसकेको छ। तर पनि आँखाहरु उनको पर्खाइमा थाकिसकेका भने छैनन्। उनी आउने गोरेटोमा डुलिरहन्छन्। दुर्घटनामा मृत्यू भएको भनेर गणेशका साथीहरुले सुनाएको कुरामा पुजालाई पटक्कै विश्वास छैन्।
‘उहाँका साथीहरुले मलाई झुठो कुरा सुनाए कि?’ पुजा अनुत्तरित प्रश्न गर्छिन्।
उता दर्बाङमा बुढी आमा र हजुरआमा गणेशको बाटो कुरिरहेका छन्। छिट्टै फर्किएर आउँछु भनेर परदेश हिडेको छोरो बेखबर भएपछि आमालाई जति पीडा कसलाई होला र?
‘भूकम्पले भत्किएको घर र परिवारलाई छाडेर गएको गणेशले कसरी माया मार्न सक्ला?, कहाँ के गर्दै बसेको होला?’ गणेशकी फूपु दिदी दिलकुमारी गुरुङ भन्छिन्।
‘पढ्दै काम गर्छु भनेर काठमाडौं आएको भाइले केही वर्षपछि विवाह गर्यो, काठमाडौंमै काम गरिरहेको थियो। २०७२ सालको भूकम्पले घर भत्किएपछि घर बनाउनका लागि पैसा जुटाउन भन्दै साउदी हिँड्यो। न फर्केर आउँछ न खबर पठाउँछ।’ दिलकुमारी बिगत सम्झेर बहकिइन्।
‘बुबा हुनुहुन्न। घरमा आमा र हजुरआमा मात्रै हुनुहुन्छ। देवर सानै हुनुहुन्छ। म छोरालाई पढाउन भनेर काठमाडौं बसेकी छु।’ पुजा भन्छिन्।
गणेशका बुबा पहिले नै बितिसकेका हुन्। गणेशका भाइ सानै छन्। गणेश जेठा छोरा भएकाले पनि सबै पारिवारीक जिम्मेवारी उनीमाथि नै थियो। गोरखाबाटै एसएलसी दिएका उनी थप अध्ययनका लागि काठमाडौं आएका थिए।
गणेश रानीवन बस्थे। काठमाडौंमा अध्ययन गर्दै रेस्टुरेन्टतिर वेटरको काम गर्थे।
कुरैकुरामा पुजाले आफ्नो र गणेशबीचको प्रेम कहानी पनि सुरु गरिन्।
पुजाको माइती रानीवन हो। गणेश र पुजाको भेट त्यहीँ भएको थियो।
उनीहरुको बसाइ ओल्लो घर पल्लो घर थियो। सँधैजसो देखभेट भइरहने क्रममा उनीहरु नजिकिएका थिए। त्यसपछि उनीहरु प्रेम सम्बन्धमा परे। केही समयको अन्तरालमा उनीहरुबीचको प्रेमसम्बन्ध झण्डै ८ वर्षअगाडि विवाहमा परिणत भएको थियो।
‘उहाँ घर नजिकै बस्नुहुन्थ्यो, छत र झ्यालबाट नै हामी एक अर्कालाई देख्थ्यौँ। भेटघाट कुराकानी हुँदै गएपछि हामीबीच प्रेम झाँगियो। सँगै बाँच्ने मर्ने कसम खाएर हामी विवाह बन्धनमा बाधियौँ।’ प्रेमिल स्मृतिमा हराइरहेकी पुजाको मुहारमा थोरै मुस्कान र धेरै पीडाका छालहरु प्रस्टै देख्न सकिन्थ्यो।
सँगै जिउने सँगै मर्ने कसम खाएका गणेश र पुजालाई परिस्थितिले एक अर्काबाट टाढा हुत्याइदिएको थियो।
‘टाढिन त कसलाई रहर हुन्छ र? दुई वर्षपछि त आइहाल्नु हुन्छ नि भन्ने आशले मन सम्हालेर बिदाइको हात हल्लाएकी थिएँ‚’ पुजा सुँकसुकाउँछिन्।
आफूसँग भएको गणेशको पासपोर्ट साइजको मधुरो फोटो देखाउँदै पुजाले भनिन्, ‘मसँग अहिले याद र केही तस्वीरहरु मात्रै बाँकी छन्। यो तस्वीरमा भएको मान्छे कतै देख्नु भयो भने छिट्टै घर फर्किनुस् रे भनिदिनुस् है। हामी उहाँकै पर्खाइमा बाटो हेरिरहेका छौँ।’
नेपाललाइभमा प्रकाशित सामग्रीबारे कुनै गुनासो,
सूचना तथा सुझाव भए हामीलाई nepallivenews@gmail.com मा
पठाउनु होला।
-1786602170.png)
