गलेश्वर– म्याग्दीको बेनी नगरपालिका–२ बगरफाँटस्थित सरस्वती आधारभूत विद्यालयका शिक्षक/शिक्षिका विद्यालयमा अध्ययनरत तीन असहाय र ११ अत्यन्त विपन्न परिवारका विद्यार्थीको अवस्था देखेर चिन्तित छन्।
अरुले दिएमात्र खान पाउने नभए विद्यालयले दिने दिवा खाजाको भरमा दिन बिताउन बाध्य कक्षा ३ मा अध्ययनरत बाबुआमाविहीन ११ वर्षीया अञ्जु परियार, साथीको घरमा आश्रय लिएका कक्षा ६ मा अध्ययनरत पुजन फगामी र बुबा आमा दुवैले अर्को विवाह गरेपछि एक्लो बनेकी कक्षा ४ मा अध्ययनरत सृष्टि विकको अवस्था अत्यन्त दयनीय रहेको विद्यालयले जनाएको छ।
बगरफाँटको कोटखोलास्थित पर्ती जग्गामा सानो छाप्रो बनाएर बसेका अञ्जुका बुबा कलिराम परियारको मृत्यु भएको र आमाले अर्कैसँग विवाह गरी छोडेर गएपछि उनी असहाय अवस्थामा पुगेकी हुन्।
त्यसैगरी म्याग्दीको मालिका गाउँपालिका–७ वाइन्दाफाँटका पुजनको अवस्था पनि मञ्जुको जस्तै रहेको छ। पुजनका बुबा रिम फगामीको २०७८ साल कात्तिकमा मृत्यु भएपछि उनकी आमाले अर्कैसँग बिहे गरेकी र पुजन अहिले साथीको घरमा आश्रय लिइरहेका विद्यालयका शिक्षिका घनदेवी घर्तीले जानकारी दिइन्।
त्यस्तै कक्षा ४ मा अध्ययनरत सृष्टि पनि बुबा र आमा दुवैले अर्को विवाह गरेपछि आमा बुबा हुँदाहुँदै पनि असहाय बनेकी छन्। मङ्गला गाउँपालिकास्थित पूर्ण गाउँका बुबा सुनिल विक र आमा सविता विकले अर्को विवाह गरेर अलगअलग भएपछि छोरी सृष्टि असहाय अवस्थामा पुगेकी हुन्।
यी तीन विद्यालयको असहाय प्रतिनिधि विद्यार्थी मात्र हुन्। विद्यालयमा अध्ययनरत करिब ७७ जना विद्यार्थीमध्ये १४ जना विद्यार्थीको अवस्था अञ्जु, पुजन र सृष्टिकोभन्दा कम नभएको विद्यालयका प्रधानाध्यापक छेमप्रसाद गर्बुजा पुनले बताए।
‘विद्यालय आफैं पनि समस्याग्रस्त छ, आन्तरिक स्रोत केही छैन। त्यसमाथि १४÷१५ जना असहाय र अतिविपन्न परिवारका विद्यार्थी छन्। उनीहरू कहिले भोकै विद्यालयमा आउँछन्, सर मिसले खानेकुरा किनेर खुवाउँछौं, कहिले विद्यालयको दिवा खाजाको भरमा ती विद्यार्थीले दिन गुजार्न बाध्य हुन्छन्’, प्रअ पुनले भने, ‘उनीहरूको रुन्चे अनुहार र टिठलाग्दो पोशाक देख्दा साह्रै दुःख लाग्छ।’
विद्यालयमा अध्ययनरत यस्ता असहाय र अतिविपन्न बालबालिकालाई अध्यापनरत शिक्षक शिक्षिकाले बुबाआमाको जस्तै माया दिएर पढाइरहेको स्थानीयले बताएका छन्। शिक्षक शिक्षिकाको माया र खाजा खाना पाइने लोभमा यी विद्यार्थी दैनिकरुपमा विद्यालयमा आउँछन्।
अझै दुःखको कुरा त के छ भने कतै आश्रय नपाउँदा मञ्जुले विद्यालयको वरण्डामा नै सुतेर रात बिताउने गरेको मञ्जु स्वयंले बताइन्। दाइ मजदुरी गर्नुपर्ने कामले कहिले कहाँ कहिले कहाँ पुग्नुपर्ने र उनी एक्लै हुँदा भोकभोकै बस्नुपर्ने समस्या छ।
‘विद्यार्थी भोकै हुँदाको दिन विद्यालयका शिक्षक शिक्षिकाले आफूले खाजा नखाएर भए पनि खाजामा खर्च हुने रकम ती भोका विद्यार्थीलाई खानेकुरा किनेर खुवाउने गर्नुहुन्छ’, विद्यालयका एक अभिभावकले भने, ‘दुःखी, गरिब र असहायलाई देश विदेशमा रहेका मनकारी व्यक्तिले सहयोग गरेर त्यस्ता व्यक्तिको उद्धार भएको सुनिन्छ, यहाँका यी असहाय बालबालिकालाई पनि कसैले सहयोग गरिदिए कति धर्म हुँदो हो।’
कक्षा ७ सम्म पढाइहुने सो विद्यालयमा अधिकांश विपन्न र दलित समुदायका विद्यार्थी अध्ययनरत छन्। अधिकांश अभिभावक दैनिक ज्याला मजदुरीमा जाने र छोराछोरीको हेरचाह र आवश्यकतालाई ध्यान दिन नसक्ने अवस्थामा रहेकाले विद्यालयलाई शैक्षिक क्रियाकलापका अतिरिक्त ती विद्यार्थीको सुरक्षा र संरक्षणको जिम्मेवारी पनि थपिँदा शिक्षक शिक्षिका थप समस्यामा परेका हुन्।
‘सधैंभरि शिक्षक शिक्षिकालाई मात्र समस्यामा पार्ने होइन, अब समुदायले पनि केही जिम्मेवारी लिनुपर्छ’, बगरफाँट स्थायी घर भई हाल काठमाडौं बस्दै आएका वरिष्ठ कृषि वैज्ञानिक डा. टीकाबहादुर कार्कीले भने।
अहिले तत्काल ती विद्यार्थीको व्यवस्थापनका लागि सहयोगी मन भएका व्यक्तिको खोजी गरेर सहयोग जुटाउने र त्यस्ता विद्यार्थीलाई राख्नका लागि समुदाय र सहयोगी व्यक्तिको पहलमा विद्यालयमा नै छात्रबासको व्यवस्था गर्नुपर्ने उनले बताए।
यी असहाय विद्यार्थीलाई सहयोग गर्न चाहने मनकारी व्यक्तिले ९८४७६४९८६३ वा ९८६९०२००६१ मा सम्पर्क गर्न सक्ने विद्यालयले जनाएको छ।
नेपाललाइभमा प्रकाशित सामग्रीबारे कुनै गुनासो,
सूचना तथा सुझाव भए हामीलाई nepallivenews@gmail.com मा
पठाउनु होला।
-1786602170.png)
