ब्लग

असुरक्षित विमानस्थल, गैरजिम्मेवार प्रशासन

नवीन यादव बुधबार, माघ १९, २०७८ २०:३१

बंगलादेशमा अध्ययन गर्ने भाइबहिनी र केही साथीहरु गत पुस २७ गते काठमाडौँबाट बंगलादेशको राजधानी ढाका अउने क्रममा थिए। काठमाडौँबाट दिउँसो १:४५ बजे हिमालयन एयरलाइन्सको फ्लाइट नम्बर एच९६७८ उडेका थिए। ढाका उत्रिएपछि थाहा भयो एक जना नेपाली बहिनी (नित्या कार्की)को लगेजबाट केही सामान हरायो।

लगेज नम्बर एच९४६४०११ भित्र खाममा रहेको ८०० अमेरिकी डलर र केही सामान चोरिएको थियो। बंगलादेशमा मेडिकल अध्ययनरत ती बहिनीसँगै आएका अन्य साथीहरुको लगेजको समेत ताल्चा तोडिएको थियो। यो विषयमा विभिन्न माध्यमबाट सम्बन्धित निकायलाइ ध्यानाकर्षण गराउँदै आइरहेका छौं। हिमालयन एयरलाइन्सलाई पनि जानकारी दिइसकिएको छ।

तर, यतिका दिन बितिसक्दा पनि यसबारे हिमालयन एयरलाइन्स, त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल, नागरिक उड्डयन प्राधिकरण, संस्कृति, पर्यटन तथा नागरिक उड्डयन मन्त्रालय मौन छन्। देशको एउटा सचेत युवाको नाताले समबन्धित निकायलाई र हाम्रो अभिभावक नेपाल सरकारलाई प्रश्न गर्न मन छ- आखिर किन यो विषयमा रहस्यमय मौनता?

पीडितले हराएको पैसा र सामानबारे बुझ्न आफ्ना आफन्तलाई त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल पनि पठाए। विमानस्थल प्रशासन एवं कर्मचारीबाट राम्रो र सकारात्मक प्रतिक्रिया नदिने गरेको उहाँहरुले जनाउनुभएको छ। उल्टो यात्रुलाई नै दोष दिने गरिएको छ। 'लगेजमा पैसा हाल्नु तपाइँकै गल्ती हो, हराइहाल्छ नि,' भन्नेजस्ता गैरजिम्मेवार जवाफ पाइन्छ।

उनीहरुले सूचना माग्न जानेलाई अपमानितसमेत गर्ने गरेका छन्। 'यहाँ जति हल्ला गरे नि पत्तो लाग्दैन, त्यत्रो निर्मला हत्याकाण्ड त पत्ता लागेन। पैसा र सामान माया मारे हुन्छ,' भन्ने गरेका छन् रे। ती पीडित बहिनीले दुखित हुँदै मलाई यो कुरा सुनाएकी हुन्।

यी क्रमबद्ध घटना सुन्दा म स्तब्ध भएँ। यो विषयमा मैले आफैं पनि धेरैतिर जानकारी गराएँ। तर, कहीँकतैबाट न्याए पाउने आशा नदखिएपछि यो लेख लेख्न बाध्य भएको हुँ।

यो विषयलाई बाहिर ल्याउन थालेपछि देश विदेशमा रहेका धेरै नेपालीले सम्पर्क गर्नु भयो। धेरै जनाको यस्तै पिडा रहेछ। यात्रा गर्ने क्रममा कयौंको सामानहरु हराउने गरेको छ। मेसेज, कल गरेर मलाई आफूले भोगेको समस्या सुनाउनुहुन्छ। यस्ता धेरै समस्या र अव्यवस्थाका कारण कतिले विदेशमै सेटल हुने योजना बनाएको बताउनुहुन्छ।

यो सब सुन्दा, देख्दा धेरै दुख लाग्छ। अनि सोध्छु आफैंसँग, 'हामी कहाँ छौं? किन छौं? के हाम्रो देशको प्रशासन प्रणाली यसरी नै चलेको छ?'

देशका अनेक समस्याहरुलाई उजागर गर्दै सम्बन्धित निकायलाई कर्तव्यबोध गराउने मिडिया एवं संचारकर्मी मित्रहरुले गर्दै आउनुभएको प्रयासलाई हृदयदेखि नै सम्मान गर्छु। अझ कहिलेकाँही त के लाग्छ भने- नागरिकलाई सरकारले कम, मिडियाले नै बढी मद्दत गर्ने रहेछ। मिडिया अघिअघि र देश पछिपछि रहेछ।

यस विषयमा बोल्नु र सूचना बाहिर ल्याउनु जरुरी छ। किनभने, यसले हाम्रो रास्ट्रको मान, सम्मान र गौरवमा धब्बा लाग्छ। हामी बोल्ने हो भने मात्र नागरिक मैत्री, व्यवस्थित र सुरक्षित प्रशासनिक प्रणालीको निर्माण हुनेछ।

देशमा रहेका नागरिकहरुको साझा समस्याबारे सम्बन्धित निकाय मौन हुँदा कयौं पिडितहरुका आवाज हराएर जान्छ। अनि, समस्या दोहोरिँदै जान्छन्। क्रमश: सारा देश यसबाट प्रभावित हुन पुग्छ।

यस्ता घटना बढ्न हाम्रो मौनताले झन् मलजल गरिरहेको हुन्छ। विकृतिका विरुद्ध हामी सबै बोल्नुपर्छ। बोलौँ।