त्यो दिन झमझम दर्केझरी दर्किरहेको थियो। युवराज आमासँग जसरी पनि काठमाडौं जाने जिद्दी गरिरहेका थिए। आमा मानिरहेकी थिइनन्। घरको दलानअगाडि पानीको निकास एक्कासि बन्द भयो। युवराज बाहिर निस्के। र दुवै हात पानीभित्र छिराएर निकास खोल्न लागे। दलानमा जमेको पानीले आफ्नो बाटो तय गर्न थालेपछि हिलोबाट हात निकालेका युवराज त्यतिबेला स्तब्ध भए, जब उनले हातको औंलामा दाजुले किन्देको ७५ लालको सुनको औंठी गायब भएको देखे। उनलाई पत्तै भएन।
गाउँघरमा एउटा उखान छ, ‘सुन हराए दशा लाग्छ।’ उनी चिन्तित भए। केही समयअगाडि मात्र आमासँग झगडा गरिरहेका थिए, गायक बन्ने सपनालाई लिएर। अब उनको मनमा चिसो पस्यो। ‘ज्या, कतै मलाई दशा त लागेको होइन!’
आमाको ठूलो विरोधका बीच उनी झोला बोकेर घरबाट निस्के। ‘पानी दर्किरहेकै थियो। काठमाडौं जान साथीहरू मलाई बसपार्कमा कुरिरहेका थिए। म आमाले नमान्दा नमान्दै घरबाट निस्के।’
पछिल्लो समय नेपाली फिल्मको गायनमा जमिरहेका युवराज चौलागाईलाई गायक बन्ने रहरले घर छाडेको त्यो दिन अझै सम्झना छ।
...
चार दाजुभाईमध्येका साइँला छोरा युवराजको गायक बन्ने लक्ष्य पहिलो थिएन। उनी तेक्वान्दोका राम्रा खेलाडी थिए, ब्ल्याक बेल्टधारी। उनको सपना नै थियो, नेपालको प्रतिनिधित्व गर्दै साफ गेम्समा मेडल जितेर आफ्नो छाती सजाउने। तेक्वान्दो सिकाउने गुरू साफका मेडल विजेता थिए। उनलाई पनि गुरूले पाएजस्तै सफलता पाउने लोभ थियो।
कुनै बेला खेलाडी बन्ने लक्ष्य बोकेका युवराज कसरी ‘सारेगम’ को ७ सुरमा रम्न पुगे?
उनले नेपाल लाइभसँग रहस्य खोले, ‘म साथीभाइसँग जमघट, स्कुलको कार्यक्रम आदिमा गीत गाउँथे। सबैले युवराज तेरो स्वर राम्रो छ एल्बम निकाल्नुपर्छ भन्थेँ। एसएलसी दिइसकेपछि मलाई पनि हो कि जस्तो लाग्यो।’
तेक्वान्दो खेलेर घर आउँदा सधै शरीरको कुनै न कुनै अंग सुन्नाएर फिर्ने छोरोको नयाँ सपनाले आमा झस्केकी थिइन्। यसमा छोराप्रतिको माया थियो। जेठा र माइला छोरा विदेशिएकाले आमा चाहन्थिन्, युवराज चितवनमा आफैसँग बसोस्। यतै पढोस् र घर व्यवहारमा आफूलाई सघाओस्।
‘मेरो स्वभाव एकोहोरो छ। केही गर्छु भनेर लागेँ भने लागेँ लागेँ। मलाई कसैले रोक्न सक्दैन।’
...
युवराजले गत वर्ष फिल्मको प्रायः सबै अवार्ड ‘क्लिन स्वीप’ गरे। ‘नोभेम्बर रेन’ को ‘तिमीलाई के भनुँ’ बोलको गीतका लागि उनले २०७२ सालमा ८ वटा अवार्ड जितेका थिए। यस वर्ष पनि उनले ४ वटा अवार्ड ’क्लासिक’ फिल्मबाट जिते।
आज युवराज सफलता चुम्दैछन्। यो स्थानमा आइपुग्न आफूले निकै चुनौतिको सामना गर्नु परेको उनी बताउँछन्।
‘म घरबाट गायक बन्न त हिँडे। चिनेजानेका घरपरिवारमा कोही यो क्षेत्रमा थिएनन्। जे गर्नु थियो, म एक्लैले गर्नु थियो,’ उनले भने, ‘मलाई गायक बन्न सजिलो होला भन्ने लागेको थियो। तर संगीतकर्म सोचेजति सजिलो रहेनछ।’
सुरूका दिन उनी अलमलमा परे। युवराजलाई लागेको रहेछ, ‘काठमाडौं खाल्डोमा जाने हो, झ्याम्म गीत रेकर्ड गर्ने हो, हिरो गायक हुने हो।’
काठमाडौं आएपछि सोचे जस्तो भएन। उनी बेकामे भए। कता जाने, के गर्ने थाहै थिएन। ‘यहाँ आएपछि पो झल्याँस्स भए। को संगीतकार कहाँ जाने हो, के गर्ने हो भनेर। म तिल्मिलाएँ, चिनेको कोही छैन्। आफ्नै सपनाले लखेटेजस्तो महसुस भयो,’ उनले भने।
यतिकैमा एकदिन उनको भेट चिनजानका दाजु युवकसँग भयो। ‘दाजुले शास्त्रीय संगीतका गुरू श्यामसुन्दर आचार्यलाई चिन्नुभएको रहेछ। मलाई भेटाइदिनुभयो। यसपछि मेरो जीवनले गाडी समात्यो,’ उनी भन्छन्।
...
काठमाडौंमा संगीत सिक्न थालेका युवराजलाई केही दिनपछि संगीत पनि तेक्वान्दो सिकेझैँ लाग्न थाल्यो।
‘ब्रुसली, ज्याकी च्यानको फिल्म हेरेर नक्कल उतार्थे। नक्कलले असली साधान प्राप्त हुँदैनथ्यो। तेक्वान्दो सिक्न थालेपछि मैले त्यो बुझेँ। अनुशासन र लक्ष्य के हो? त्यो पनि बुझेँ। संगीतमा पनि यहि चिज लागु हुन्छ,’ उनले संगीत र खेलबीचको समानतालाई ‘फ्युजन’ गर्न खोजे।
युवराजले निरन्तर पाँच वर्ष संगीत सिके। संगीत सिक्दा उनका सहपाठी थिए, अर्का चल्तीका संगीतकार अर्जुन पोखरेल, गायक बाबु बोगटी र फिल्ममा संगीत दिइरहने दीपक गौतम। यो संगतले पनि उनको कलालाई तिखार्न मद्दत मिल्यो। बेलाबेलामा सत्य–स्वरूपको आगमनले संगीतको ऊर्जा मनभित्र दन्किरहयो।
पैसा नहुनेका लागि काठमाडौं शहर, कहर नै हो। आफूपालिन सुरुमा रेस्टुराँ व्यवसाय गरे। उनलाई व्यवसाय गर्न विदेशमा बसेका दाजुहरुले दिल खोलेर सहयोग गरे। ‘रत्नराज्य कलेज पछाडि भेज रेस्टुराँ खोले। खोल्न त खोले तर मलाई यसले यति व्यस्त बनायो। संगीत पर हुने डरले रेस्टुराँ बेचेर पुनः संगीतमा सक्रिय भए।’
लगत्तै उनले एउटा गीत रेकर्ड गराएका थिए। जसको बोल थियो–
मेरो मायालाई तिमले बुझ्न सकिनौ
मेरो ढुकढुकीलाई तिमीले बुझ्न सकिनौ
एफएमहरूले उनको गीत प्राथमिकताका साथ बजाए। युवराज यतिबेला जीवनमै सबैभन्दा बढि दंग थिए। यसले उनलाई संगीतमा निरन्तरता दिन उर्जा थप्यो।
उनी सोलो एल्बमको तयारीमा जुटे। जेम्स प्रधान, महेश खड्का, राजु सिहं, बिजु बज्र जस्ता हस्तीको संगीतमा आफ्नो पहिलो एल्बम ’यु फिल’ बाट बजारमा उत्रिए।
बिजु बज्रले संगीत दिएको ‘साँझपख सम्झनामा जब किन आउनु’ को भिडियोले उनको चर्चा चल्न थाल्यो।
उनी त्यतिबेला खतरा मोलेर गीत रिलिज गरेको बताउँछन्। बजारमा नवीन के भट्टराई, सुगम पोखरेल जस्ता गायकहरूको पप गीतको बोलबाला भएको समय उनले आधुनिक सेमिक्लासिकल शैलीको गीत गाएका थिए।
गीतले राम्रै चर्चा बटुल्यो। प्रायः सबैले उनलाई स्वर ‘हेभी’ भएको भन्दै सकारात्मक प्रतिक्रिया दिए। त्यहीबेला कालिका एफएमले आयोजना गर्ने म्यूजिक अवार्ड‘ मा उनको गीत ‘साँझपख’ पनि मनोनयनमा पर्यो। यो गीतले उत्कृष्ट कम्पोजरको अवार्ड जित्यो।
...
पहिलो एल्बमको सफलताले उत्साही युवराजले आफ्नो गतिलाई केही तीव्र बनाए। उनलाई ‘रहर’ फिल्मको ‘टुङ्नाको धुनमा’ भन्ने गीत गाउने अवसर जुर्यो। यसले श्रोतामाझ उनलाई थप परिचित गरायो। यसैबीच उनले दोस्रो एल्बम ‘यस’ पनि सार्वजनिक गरे। एल्बमको ’लैजा चरी मेरो सन्देश’ बोलको गीत खुब चल्यो। यसले उनलाई प्रसिद्धीमै पुर्यायो। उनले ‘नोभेम्बर रेन’ को ‘तिमीलाइ के भनूँ’ बोलको अर्को चर्चित गीत पनि गाए।
उनले गाएको क्लासिक फिल्मको ’हारे हारे’, छ एकान छको शीर्ष गीत, हवलदार सुन्तलीको ‘तिम्रा डोला डोला हातमा’, ब्रासलेट फिल्मको ‘मेरो जीन्दगीमा बहार ल्याउने’ र पलाँस फिल्मको ’तिम्रो साथमा हुँदा’ श्रोतामाझ विशेष चर्चित छन्।
...
आफ्नो सांगीतिक यात्राको उकाली सुनाइरहेका युवराज फेरि विगतमा पुगे।
‘त्यो झमझम पानी परेको दिन म आमाको मायामा हारेको हुँदो हुँ त, तेक्वान्दोमै लागिरहेको हुन्थे। त्यो दिन मैले मेरो अन्तरआत्माको आवाज सुनेको रहेछु’ छुट्टीने बेला उनले भने– ‘मेरी आमा आज छोराको सफलताबाट थप खुशी हुनुहुन्छ। मेरो सपनामा विश्वास गर्ने दाजुहरु भाइको इच्छा पुरा भएकोमा दंग पर्नुभएको छ। श्रोताको मायालाई त झनै भुल्न सक्दिन।’
७५ लालको औंठी हराएको त्यो दर्के झरीदेखी आजको यात्रासम्म आइपुग्दा युवराज आफ्नो लक्ष्य भेद्न सफल भएका छन्। अब यो सफलतालाई टिकाइराख्नु उनको थप चुनौती बनेको छ।
नेपाललाइभमा प्रकाशित सामग्रीबारे कुनै गुनासो,
सूचना तथा सुझाव भए हामीलाई nepallivenews@gmail.com मा
पठाउनु होला।
-1786602170.png)
