• गृहपृष्ठ
  • मुख्य समाचार
  • नेपाल लाइभ

    • राजनीति
    • निर्वाचन विशेष
    • अनुसन्धान
    • प्रवास
    • विचार
    • फिचर
    • समाचार
    • ब्लग
    • समाज
    • अन्तर्वार्ता
    • सुरक्षा/अपराध
    • साहित्य डबली
    • विश्व
    • कोरोना अपडेट
    • नेपाल लाइभ विशेष
    • जीवनशैली
    • भिडियो

    बिजनेस लाइभ

    • अर्थ समाचार
    • बैंक/बिमा/सेयर
    • पर्यटन-उड्डयन
    • अटो
    • पूर्वाधार
    • श्रम-रोजगार
    • कृषि
    • कर्पोरेट
    • सूचना-प्रविधि
    • बिजनेस लाइभ भिडियो
    • बिजनेस टिप्स
    • अन्तर्वार्ता - विचार

    इन्टरटेनमेन्ट लाइभ

    • समाचार
    • सिनेमा
    • अन्तर्वार्ता
    • रंगमञ्च
    • फिल्म समीक्षा
    • गसिप
    • संगीत
    • विचार-विश्लेषण
    • इन्टरटेनमेन्ट लाइभ भिडियो
    • सञ्जाल
    • फेसन
    • मोडल

    स्पोर्टस लाइभ

    • फिचर
    • फुटबल
    • क्रिकेट
    • अन्य
    • लेख-विश्लेषण
    • अन्तर्वार्ता
हाम्रो बारेमा
  • हाम्रो बारेमा
मंगलबार, मंसिर १, २०८३ Tue, Nov 17, 2026
  • गृहपृष्ठ गृहपृष्ठ
  • राजनीति
  • निर्वाचन विशेष
  • अनुसन्धान
  • बिजनेस लाइभ
  • इन्टरटेन्मेन्ट लाइभ
  • स्पोर्टस लाइभ
  • प्रवास
  • भिडियो

बिजनेस लाइभ

  • अर्थ समाचार
  • बैंक/बिमा/सेयर
  • पर्यटन-उड्डयन
  • अटो
  • पूर्वाधार
  • श्रम-रोजगार
  • कृषि
  • कर्पोरेट
  • सूचना-प्रविधि
  • अन्य
    • बिजनेस लाइभ भिडियो
    • बिजनेस टिप्स
    • अन्तर्वार्ता - विचार

इन्टरटेन्मेन्ट लाइभ

  • समाचार
  • सिनेमा
  • अन्तर्वार्ता
  • रंगमञ्च
  • फिल्म समीक्षा
  • गसिप
  • संगीत
  • विचार-विश्लेषण
  • इन्टरटेनमेन्ट लाइभ भिडियो
  • अन्य
    • सञ्जाल
    • फेसन
    • मोडल

स्पोर्टस लाइभ

  • मुख्य समाचार
  • फिचर
  • फुटबल
  • क्रिकेट
  • अन्य
  • लेख-विश्लेषण
  • अन्तर्वार्ता
विचार

बालबालिकालाई घरमै कसरी सिकाउने?

अभिभावक र राज्यको भूमिका के ? 
मेदिनबहादुर लामिछाने शनिबार, भदौ २०, २०७७  १०:३८
1140x725

भदौ १४ गते नेपाल लाइभमा ‘कसरी खेर जान नदिने शैक्षिक सत्र?’ भन्ने समाचार छापियो। समाचारमा सामुदायिक विद्यालय व्यवस्थापन समिति महासंघका अध्यक्ष कृष्ण थापाले सानो कक्षाका विद्यार्थी अनलाइन कक्षामा नरमेको तथा ठूला कक्षाको विद्यार्थी पनि रेडियो र टिभीको कक्षामा नरमेको बताउनु भएको छ। सरकारी अधिकारीले पनि वैकल्पिक शिक्षाको विकल्प खोजेको बताइरहेका छन्।  समाचार अनुसार दुई महिनाअघि सरकारले ल्याएको ‘वैकल्पिक प्रणालीबाट विद्यार्थी सिकाइ सहजीकरण निर्देशिका’ पनि असफल भएको भनिएको छ।

यस्तो किन भयो त? सरकारले ल्याएको निर्देशिकाले किन काम गरेन? साना कक्षाका विद्यार्थी किन अनलाइन कक्षामा रमाएनन्? ठूला कक्षाका विद्यार्थी जसलाई रेडियो, टिभीबाट पढाइन्छ, उनीहरु किन सिक्न चाहँदैनन्? कमजोरी कहाँ भएको छ? बालबालिकाले सिक्ने ठाउँ भनेको विद्यालयमात्रै हो? हाम्रो घर सिक्ने स्थान बन्न किन सकिरहेका छैनन्? यसबारे घोत्लिन अब ढिला गर्न हुँदैन। 

यो लेखमा यिनै प्रश्नको उत्तर खोज्न प्रयास गरिने छ। 

दुई ठूला संकट बेहोरेका विद्यार्थी
अहिले ५ कक्षामा पढ्ने विद्यार्थी २०७२ सालको विनाशकारी भुकम्प जाँदा भर्खरै विद्यालय जीवन सुरु गर्दै थिए।। त्यो बेलामा केही बुझ्ने भइसकेका थिए। ५ वर्षको अन्तरालमा फेरि ठूलो महामारी यिनले भोगिरहेका छन्।   मलाई के लाग्छ भने, हुर्कँदो उमेरका बच्चाहरुले जुन समस्या भोगे सायद  यसको असर पछिसम्म देखिन्छ होला। यी उमेरका नानीबाबु हुर्काउने आमाबाबुले यस कुरालाई मनन गर्नैपर्छ। 

अभिभावकको   जिम्मेवारी  यो असरबाट कसरी बचाउने भन्ने नै हो। यो असरलाई सामान्य तरिकाले बुझ्न हुँदैन। झनै अहिलेको  अवस्थामा त  उनीहरुका गतिविधिलाई सामान्य तरिकाले बुझ्नै  हुँदैन।

अनलाइनमा पाइने भ्रामक समाचार र युटुयुबमा सजिलै पाइने भ्रम सिजना गर्ने श्रब्यदृश्य सामग्री आदिले पनि नानीबाबुको संवेगात्मक विकासमा गहिरो प्रभाव पारेको हुन्छ।  

भूकम्प आउँदा त उनीहरुले कसरी सुरक्षित बस्ने भनेर बुझेका थिए। अहिले कोभिड–१९ को  प्रकोपको बेला छ। कक्षा ४ र ५ मा पढ्ने बालबालिकाले त यसबारे केही बुझेका छन्। तर कक्षा तीनसम्म पढेका बालबालिकाले घरमा कुरा गरेको आधारमा कति बुझेका होलान्? घरमा ठूला मानिसले कुरा गर्दा उनीहरुलाई मानसिक रुपमा राम्रो–नराम्रो दुवै असर परेको हुन सक्छ। राम्रो भन्नाले कसरी सुरक्षित हुने भत्रे  कुरा भयो। नराम्रो भन्नाले धेरै निधन भएको खबर र अखबारमा आएका डर लाग्ने तथ्य र तथ्याङ्कहरु हुन्। अनलाइनमा पाइने भ्रामक समाचार र युटुयुबमा सजिलै पाइने भ्रम सिजना गर्ने श्रब्यदृश्य सामग्री आदिले पनि नानीबाबुको संवेगात्मक विकासमा गहिरो प्रभाव पारेको हुन्छ।  

सिकाइमा राज्यले बनाएको अनिर्णायकको बन्दी 
कोभिड-१९ सुरु भएयता बालबालिकाले सिक्न नपाएको पनि ६ महिना भयो। ज्ञान निर्माण र सीप सिक्ने उमेरमा ६ महिना जति यसै बस्नु पक्कै पनि राम्रो होइन। नानीबाबुलाई  लामो समयसम्म सिकाइबाट टाढा राख्नु हुँदैन। यसबारेमा सम्वन्धित सरोकारवालाहरुले चैतमा नै योजना बनाउनु पथ्र्याे। चैतमा नै यसबारे व्यापक छलफल भइ सहज अबस्था आए के गर्ने, मध्यम अबस्था आए के गर्ने र विषम परिस्थिति आए के गर्ने भनेर विस्तृत योजना बनाउनु पथ्र्याे। हाम्रो राज्य अथवा सराकारवालाहरु यहाँ चुके। 

Ncell 2
Ncell 2
nimb
nimb

चैतमा भर्खरै शैक्षिक सत्र सकिएको थियो। त्यतिबेला नै सोचेको भए यो समस्या आउँदैनथ्यो। चैतमा नै किन सोच्न सजिलो पनि थियो भने, डिसेम्बरमा चीनको वुहानमा कोभिड–१९  फैलिन सुरु गर्दा मार्च महिनाको अन्तसम्म पनि विद्यालय खुलेका थिएनन्। यसैलाई आधार मानेर योजना बनाउन सकिन्थ्यो। तर हाम्रो सरकारी निकाय स्रोत छैन, विकल्पै छैन, सकिदैन, सम्भव छैन बाहेक सम्भावनाका कुरामा केन्द्रित भएन। चलिरहेको परम्पराबाहेक अन्यत्र के छ ?  भनेर सोच्न सक्ने निकाय नै भएन। 

राज्यले आफूले त स्पष्ट खाका बनाएन नै। केही निजी विद्यालयले आफ्नै श्रोतमा सन्चालन गरेको अनलाइन कक्षाको बारेमा समेत भ्रम सिर्जना गर्ने र भाँजो हाल्नबाहेक केही काम गरेन। अभिभावक बन्नु पर्ने राज्यले नै भाँजो हालेपछि सिकाइ कसरी प्रभावकारी हुन्छ?

राजधानीको अवस्थाले देशैभरिका विद्यालय खुल्ने–नखुल्ने कुराको निर्धारण हुनु दुःखद कुरा हो।  

राज्यको नीति के देखियो भने, एउटै औषधिले सबै रोगलाई काम गर्ने होस् भन्ने पाराको देखियो। नीति र योजना बनाउँदा हुम्ला र काठमाडौंलाई एउटै बास्केटमा राखेर सोचियो। यस्तो परिस्थितिमा हुम्लामा विद्यालय खोल्न सकिदैन भने काठमाडौंमा पनि सकिँदैन भत्रे सोचले काम गरेको देखियो। रोल्पा कोरोनामुक्त जिल्ला भयो भनेर समाचारमा आउँदा रोल्पाका विद्यालय कसरी खोल्न सकिन्छ भनेर चिन्तन नै भएको देखिएन। राजधानीको अवस्थाले देशैभरिका विद्यालय खुल्ने–नखुल्ने कुराको निर्धारण हुनु दुःखद कुरा हो।  

max tiger cn

max tiger cn
tvs-dashain-2083

tvs-dashain-2083

राज्य सञ्चालन गर्नेले भौगोलिक अवस्था अनुुसार सोच्नुपथ्र्याे। अझै पनि सोच्न सक्छ। कोरोना फैलिएको जिल्लामा र  कोरोना नफैलिएको जिल्लामा फरक किसिमको नियम बनाउन सक्थ्यो। त्यस्तै सहरी र ग्रामीण इलाकामा, स्रोत र साधन पहुँच पुगेको र नपुगेको विद्यार्थीका आधारमा योजना बनाउनु पर्नेमा त्यसो नगरी सबैलाई सोलोडोलो योजना बनायो। 

देश संघीयतामा गए पनि केन्द्रीकृत मानसिकताले काम गरेको देखियो। विद्यालय तहको अधिकार स्थानीय तहलाई दिने भएपछि स्थानीय तहलाई आफैं निर्णय गर्न दिनुपथ्र्याे। स्थानीय तहले शिक्षकलाई कसरी सिकाइमा परिचालन गर्न सकिन्छ भनेर आफैं सोच्थे, योजना बनाउँथे र कार्यान्वयन गर्थे।

तर संघीय सरकारको केन्द्रिकृत मानसिकता हावी हुँदा ६ महिनासम्म शिक्षकहरुलाई बिदामा राखियो। विद्यार्थीहरुले सिक्न पाएनन। देश बन्दाबन्दीको अवस्थामा गएसँगै सिकाइ पनि बन्दाबन्दीको अवस्थामा रह्यो।  सरकारले निर्देशिका बनाउँदा नै संघीयता अनुसार गएको भए यो समस्या आउँदैनथ्यो।  सरकारले नै विद्यार्थीको सिकाइलाई नै अनिणर्यको बन्दी बनायाे।  माननीय शिक्षामन्त्रीज्युको भदौ १९ गतेको भर्चअल सम्बोधनले भने केही आसा जगाएको छ।  

पढ्ने स्थान भनेको विद्यालयमात्रै हो भन्ने अबधारणाले जसरी गहिरो जरा गाड्यो त्यो नै प्रमुख समस्या हो।

सिकाइलाई विद्यालय बाहिर ल्याउन जरुरी 
हाम्रो मूख्य समस्या भनेको हाम्रो सोच हो। हामीले कहिल्यै सिकाइ विद्यालय, कक्षाकोठा र पाठ्यपुस्तक बाहिर पनि सम्भव हुन्छ भत्रे कुरा सोचेनाैं। सोच्ने वातावरण नै बनाएनाैं। सिकाइलाई कक्षाकोठा , विद्यालय र पाठ्यपुस्तकमा मात्र सीमित गरिदिऔं। र कक्षा ३ भन्दा मुनिका बालबालिकालाई पढ्न  सिकाउनु पर्छ। चार कक्षाभन्दा माथिका नानीबाबुले भने सिक्न पढ्ने हो।

अभिभावकले यो कुरा बुझ्नु भयो भने आधा समस्या समाधान भयो। कक्षा १ देखि तीनसम्मका नानीबाबुलाई पढन सिकाऔ। पढ्न सिकाउन उनीहरुका दिदी, दाइ वा अरु जो कोहीले पनि सिकाउन सक्छन्। अभिभावक आफैले पनि सिकाउन सक्छन्। समाज र परिवारमा जसले सिकाए पनि हुन्छ। सिक्नका लागि विद्यालय र शिक्षक नै चाहिन्छ भन्ने छैन। पढ्ने स्थान भनेको विद्यालयमात्रै हो भन्ने अबधारणाले जसरी गहिरो जरा गाड्यो त्यो नै प्रमुख समस्या हो। सिकाइलाई विद्यालयभन्दा बाहिर ल्याउन जरुरी छ। जसले सिकाइलाई घरमा पनि ल्याउनु भएको छ उहाँहरुको परिवारलाई गाह्रो पनि भएको छैन। तर हाम्रोमा यो चलन नगन्य छ। 

धेरैजसोले घर बनाउँदा बैठक कोठा, सुत्ने कोठा, भान्सा कोठा पाहुना कोठा भनेर छुट्टाएका हुन्छाैं। हामीमध्ये कमैले मात्रै पढ्ने कोठा छुट्टाएका हुन्छाैं। जुन घरमा पढ्ने कोठा छुट्टाएएर बनाइएको हुँदैन त्यो घरमा बालबालिकाले सिक्ने भनेकै विद्यालय हो, घरदेखि बाहिर हो भनेर सिकेको हुन्छ। हामीमध्ये धेरैको आफ्नै सीमितता हुन्छ। दुई तीन कोठामा बसिरहेका हुन्छौँ। सानै स्थानमा बसे पनि किताब र सिक्ने अन्य सामग्रीले बालबालिका घेरिन पाए भने सिकाइमा समस्या हुँदैन। 

पहिलो कुरा हामीलाई पढ्ने भनेको पाठ्यपुस्तकमात्रै हो भन्ने बुझाइ छ, दोस्रो हाम्रोमा पठन संस्कृति नै छैन। तेस्रो हामीसँग उमेरअनुसारको एकदमै कम पठन सामग्री छ।

उमेर अनुसारको सामग्री कम 
तपाईं हामी कसैको घरमा पाहुना जाँदैछौँ, त्यो घरमा बच्चा छन् भने अबश्य केही लगिदिन खोज्नुुहुन्छ। तपाईं हाम्रो रोजाइ के हुन्छ? चकलेट, बिस्कुट कि किताब? पक्कै पनि धेरैको रोजाईंमा चकलेट बिस्कुट नै पर्छ। अघिपछि पनि हामी जाँदा उनीहरुले चकलेट बिस्कुटकै आश गरिरहेका हुन्छन्। यदि पुस्तक लगिदिने हो भने पुस्तककै आश गर्छन्।

पहिलो कुरा हामीलाई पढ्ने भनेको पाठ्यपुस्तकमात्रै हो भन्ने बुझाइ छ, दोस्रो हाम्रोमा पठन संस्कृति नै छैन। तेस्रो हामीसँग उमेरअनुसारको एकदमै कम पठन सामग्री छ। त्यही सामग्री नै नकिनिदिएपछि यस्तो बन्दको बेलामा कसरी सिक्ने बालबालिकाले?

कम्तिमा पठन संस्कृति हुन्थ्यो भने उपलब्ध सामग्री किनिन्थ्यो। ३ कक्षा मुुनिका बालबालिकालाई यो लामो समयमा पढ्नका लागि सिकाइन्थ्यो। केही संस्थाले उमेर अनुसारको सामग्री तयार गरेका छन्। यस्ता पठन सामग्री घरमा उपलब्ध गराउनु पर्छ। राज्यले पनि यस्ता सामग्री सबैको पहुँचमा पुग्ने गरि सहजीकरण गर्न सक्छ। 

अभिभावकलाई अनलाइन पढाऔँ
सानो कक्षाका विद्यार्थी अनलाइन कक्षामा नरमाएपछि बालबालिकालाई जबर्जस्ती त्यसैमा लगाउनभन्दा पनि अर्काे केही उपाय गर्न सकिन्छ। ३ कक्षा मुनिका बालबालिकालाई अनलाइन नपढाइ अभिभावकलाई पढाउने। अफलाइन भिडियो उपलब्ध गराउने। अभिभावकले त्यही अनुसार सिकाउने। बालबालिकाका बा आमाले सक्दैनन् भने, दाइदिदीले त्यो कक्षा लिएर साना भाइबहिनीलाई सिकाउन सकिन्छ। 

त्यस्तै कक्षा ४ भन्दा माथिका बालबालिकालाई पाठ्यक्रममा आधारित पढाउनु पर्छ। जुनसुकै पाठमा  अवधारणा र विषयबस्तु   पढाइन्छ। यो महामारीका बेला अबधारणा पढाउने र विषयबस्तु  विद्यार्थीलाई नै पढाउन लगाउन सकिन्छ। शिक्षकले अवधारणामा आधारित रहेर सिकाएपछि अभिभावकले त्यसलाई जीवनउपयोगी तरीकाले सिकाउन सकिन्छ।

त्यस्तै कक्षा ४ भन्दा माथिका बालबालिकालाई घरका केही काम सिकाउन सकिन्छ। ग्रामीण इलाकामा छन् भने सोहीअनुसार र सहरी इलाकामा छन् भने सोही अनुसार। कोठाको काम, उनीहरुको पुस्तक मिलाउने, कोठा बढार्ने, टाँक लगाउने, केही पकाउन सिकाउने गर्न लगाउँदा सिकाइमा सहकार्य र सहयोग गर्ने क्षमता बढ्छ। एकअर्कालाई सिकाउने, समाजमा घटेका घटनालाई व्याख्या विश्लेषण गर्ने, वातावरणप्रतिको सजगता बढाउने गर्नुपर्छ। लाइफ स्कील भनेको घरमा सिक्ने हो, अन्यत्र हैन। घरजस्तो जीवनउपयोगी सीप सिक्ने स्थल अरु कुनै हुनै सक्दैन।  

युलेन्स स्कुलका प्रिन्सीपल लामिछानेसँग प्रजु पन्तले गरेकाे कुराकानीमा आधारित

प्रकाशित मिति: शनिबार, भदौ २०, २०७७  १०:३८

नेपाललाइभमा प्रकाशित सामग्रीबारे कुनै गुनासो, सूचना तथा सुझाव भए हामीलाई nepallivenews@gmail.com मा पठाउनु होला।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्
लेखकबाट थप
डिकवेलाको अर्धशतकमा सुदूरपश्चिमलाई हराउँदै लुम्बिनी एनपीएलको फाइनलमा
स्थानीय निर्वाचनको तयारी र संगठन परिचालन एमालेको राष्ट्रिय भेलाको मुख्य एजेन्डा
निरन्तर ओरालो लागेको सुनको मूल्य कतिसम्म पुग्छ ?
सम्बन्धित सामग्री
छठ घाटमा राजनीतिक उपस्थिति : ‘भक्ति’ कि ‘शक्ति’ को खोजी यस वर्ष छठको रौनकले मधेसका घाटलाई तताएन मात्र बरु काठमाडौं खाल्डोको सिंहदरबार वरिपरिकेन्द्रित कोलाहल पनि केही दिनका लागि मथ्थर भयो ।... सोमबार, कात्तिक ३०, २०८३
रावणका दश शिरदेखि लुसिफरको पतनसम्मः नेपालको राजनीतिमा शक्ति र अहंकार सरकारको हरेक निर्णयको विरोध गर्नु प्रतिपक्ष हुनु होइन, त्यस्तै सरकारका हरेक निर्णयलाई समर्थन गर्नु पनि लोकतान्त्रिक जिम्मेवारी होइन।... आइतबार, कात्तिक २९, २०८३
लोकपर्व छठ र यसका विभिन्न महत्वहरु संसारका लगभग सबै संस्कृतिमा सूर्य उपासनाको महत्वपूर्ण स्थान रहि आएको छ तर भारत र नेपालको भोजपुरी र मैथिली भाषी क्षेत्रमा सूर्य उपासन... आइतबार, कात्तिक २९, २०८३
ताजा समाचारसबै
पशुपति गौशाला धर्मशाला पशुपतिमै फिर्ता, जिल्ला र उच्च अदालतको फैसला सर्वोच्चबाटै सदर मंगलबार, मंसिर १, २०८३
डिकवेलाको अर्धशतकमा सुदूरपश्चिमलाई हराउँदै लुम्बिनी एनपीएलको फाइनलमा मंगलबार, मंसिर १, २०८३
स्थानीय निर्वाचनको तयारी र संगठन परिचालन एमालेको राष्ट्रिय भेलाको मुख्य एजेन्डा मंगलबार, मंसिर १, २०८३
निरन्तर ओरालो लागेको सुनको मूल्य कतिसम्म पुग्छ ? मंगलबार, मंसिर १, २०८३
सुदूरपश्चिमका कप्तान दीपेन्द्रद्वारा रेकर्ड : हिर्काए ३ अर्धशतक मंगलबार, मंसिर १, २०८३
सबै हेर्नुहोस
भिडियो ग्यालरीसबै
नेपाली कांग्रेस देउवा पक्षको राष्ट्रिय भेला (लाइभ)
नेपाली कांग्रेस देउवा पक्षको राष्ट्रिय भेला (लाइभ) शुक्रबार, साउन २९, २०८३
जरुरी सम्बोधनको बाध्यता किन? कांग्रेस बैठकमा विश्वप्रकाश शर्मा बोल्दै (लाइभ)
जरुरी सम्बोधनको बाध्यता किन? कांग्रेस बैठकमा विश्वप्रकाश शर्मा बोल्दै (लाइभ) शुक्रबार, साउन २९, २०८३
शेरबहादुर देउवा स्वदेश फर्किनुअघि विमानस्थलमा नेताकार्यकर्ताहरूकाे भीड
शेरबहादुर देउवा स्वदेश फर्किनुअघि विमानस्थलमा नेताकार्यकर्ताहरूकाे भीड बिहीबार, साउन २८, २०८३
लेखा समितिको बैठक (लाइभ)
लेखा समितिको बैठक (लाइभ) बुधबार, साउन २७, २०८३
राष्ट्रिय सभा बैठक (लाइभ)
राष्ट्रिय सभा बैठक (लाइभ) बुधबार, साउन २७, २०८३
सबै हेर्नुहोस
ट्रेण्डिङ
बझाङमा अटो दुर्घटना अपडेट: मृत्यु हुनेको संख्या ४ पुग्यो, चालक नियन्त्रणमा सोमबार, कात्तिक ३०, २०८३
स्कुटर दुर्घटनामा दुई जनाकाे मृत्युु सोमबार, कात्तिक ३०, २०८३
शेख हसिनाको गृहजिल्ला गोपालगञ्जमा हिंसा र प्रदर्शन चर्कियो सोमबार, कात्तिक ३०, २०८३
मोटरसाइकल दुर्घटनामा एक जनाको मृत्यु सोमबार, कात्तिक ३०, २०८३
लोहोरो प्रहारबाट श्रीमतीको मृत्यु, श्रीमान पक्राउ मंगलबार, मंसिर १, २०८३
सबै हेर्नुहोस
अन्तर्वार्ता
लुम्बिनी लायन्सलाई अझ बलियो बनाउँदै नेपाली क्रिकेटमा योगदान दिन चाहन्छौँ : अध्यक्ष जिसी नेपाल लाइभ
दरबारको दशैं सधैं सम्झिरहन्छु : आनन्द कार्की [दशैं वार्ता] नेपाल लाइभ
दशैंमा स्वास्थ्यको ख्याल राखौं, सन्तुलित खाना खाउँ नेपाल लाइभ
सबै हेर्नुहोस
विचारसबै
छठ घाटमा राजनीतिक उपस्थिति : ‘भक्ति’ कि ‘शक्ति’ को खोजी धर्मेन्द्र झा
रावणका दश शिरदेखि लुसिफरको पतनसम्मः नेपालको राजनीतिमा शक्ति र अहंकार सुरेश गिरी
लोकपर्व छठ र यसका विभिन्न महत्वहरु आनन्द अस्तित्व
विश्वव्यापी बन्दै छठ पर्व नेपाल लाइभ
सबै हेर्नुहोस
ब्लग
आईजीपी प्रकरणः दोहोरिएला रुक्मांगद कटवाल काण्ड? शनिबार, कात्तिक २८, २०८३
राइड शेयरिङमा मनपरी भाडा र असमान प्रतिस्पर्धा शनिबार, कात्तिक २८, २०८३
भिन्तुना आन्दोलनः म्हपुजाको दिन प्रधानमन्त्री उपस्थित भएको त्यो क्षण मंगलबार, कात्तिक २४, २०८३
सबै हेर्नुहोस
लोकप्रिय
विरोध हुँदाहुँदै सूचना प्रकाशन शनिबार, कात्तिक २८, २०८३
पृथ्वी राजमार्गसहित दुई सडकखण्ड अवरुद्ध शनिबार, कात्तिक २८, २०८३
बझाङमा अटो दुर्घटना अपडेट: मृत्यु हुनेको संख्या ४ पुग्यो, चालक नियन्त्रणमा सोमबार, कात्तिक ३०, २०८३
माइक्रोबस दुर्घटनामा १० जनाको मृत्युु, पाँच घाइते बिहीबार, कात्तिक २६, २०८३
इनम कनेक्सन : कांग्रेस नेता उमेश श्रेष्ठका भाई पक्राउ शनिबार, कात्तिक २८, २०८३
सबै हेर्नुहोस
Nepal Live
Nepal Live

सम्पर्क ठेगाना

Nepal Live Publication Pvt. Ltd.,
Anamnagar, Kathmandu, Nepal

DEPARTMENT OF INFORMATION
AND BROADCASTING
Regd Number :

1568/ 076-077
अध्यक्ष : अनिल न्यौपाने
प्रधान सम्पादक : राम प्रसाद दाहाल

टेलिफोन

News Section: +977-1-5705056
Account : +977-1-5705056
Sales & Marketing: 9841877998 (विज्ञापनका लागि मात्र)
Telephone Number: 01-5907131

ईमेल

[email protected]
[email protected]

मेनु

  • गृहपृष्ठ
  • मुख्य समाचार
  • बिजनेस लाइभ
  • ईन्टरटेनमेन्ट लाइभ
  • स्पोर्टस लाइभ
  • महाधिवेशन विशेष
  • अभिलेख
  • कोरोना अपडेट
  • स्थानीय निर्वाचन
  • प्रतिनिधि सभाकाे निर्वाचन
  • युनिकोड
Nepal Live

सूचना विभाग दर्ता नं.

१५६९/०७६-७७

ईमेल

[email protected]
© 2026 Nepal Live. All rights reserved. Site by: SoftNEP
सर्च गर्नुहोस्