साहित्य डबली

कविता : आमाको पत्र

खिलक बुढाथोकी शनिबार, वैशाख २०, २०७७ १६:०५

तेरा बाउलाई तँ भएको अझै थाहा छैन
उहाँ घरबाट जाँदा तेरो महसुसै थिएन मलाई
जब महसुस भएर तेरा बाउलाई सुनाउन आतुर थिएँ
त्यही बेला कुल माइलाले आत्तिएर
तेरो बाउको खबर सुनायो,
‘विष्णु सरलाई त माओवादीले मारेछन्।’

हाम फाल्न भिरमा पुग्दा तँलाई नै छामेँ
पाइला अगाडि बढाउँदा हात अड्किए आफ्नै पेट छामेर
सेतो वस्त्र पनि कालो देख्थे अरुले
तेरै बडीमा र काकीले समेत ‘पोइ टोकुवा’ भनिरहे
थाहा छ तँलाई?
तँ जन्मिएको थाहा पाएपछि
बडीमा र काकीलाई धेरै दिन खाना रुचेन रे!

म एक्लै थिएँ, तँसँगको यात्रामा
र पनि सारा दुःख तेरो हाँसोमा विलिन हुन्थ्यो
अध्याँरो मेरो जीवनमा
बलेको दियो थिइस् तँ
कोखको घाउ देखेर तैँँले सोध्दा
मृगौला बेच्दा दुखेको मनमा पनि मल्हम लाग्थ्यो
तेरा बाउको माया टाँसिएको एक मात्रै चिनो
तिलहरी बेचेको याद पनि भुलिदिन्थेँ
सम्पत्तिका नाममा जम्माजम्मी भएको
एक टुक्रा घडेरी बेचेका दिन पनि बिर्सन्थेँ
तर, मैले कहिल्यै बिर्सन सकिनँ
ठूलो जहाज चढेर तँ गएको दिन।

तेरा बाउ अनि तैँले छोडेका दिनको
रंग उस्तै थियो, अध्याँरो
यति फरक भयो,
त्यो बेलो पेट छामेर बाउको न्यास्रो मेटाउथेँ,
अहिले तेरो फोटो हेरेर
त्यो बेला पनि तँ थिईस् छन ता
तर कहाँ थिइस् कँहा?
अहिलेजस्तै सात समुन्द्रपारिको देशमा।

तेरो बाउलाई समृद्ध नेपाल बनाउनेले मारेका रे
तिनै के त, जागिर लगाइदिन्छु भन्दै पैसा मागेका थिए त
त्यसपछि नै होइन त तैँले
जीवनको सबै उपलब्धि ठानेर
पार्सपोटको रंगसँग समृद्धि खोज्ने आँट गरेको
अँ साँची समृद्ध देशबाट
अस्ति तैँले पनि मेरो फोटो हेरेर
न्यास्रो मेटिस् होला है?

‘ह्याप्पी मदर्स डे’ भन्दै फेसबुकमा फोटो राखेको रहेछस्
कति पुरानो फोटो पनि रैछ तँसँग
ढिलै भएपनि शुभकामना छोरा ‘मदर्स डे’को।
अनि शुभ आर्शिवाद
कोरोनाबाट जोगिन
भगवानसँग प्रार्थना गर्दैछु,
‘तिमीलाई कोरोना नलागोस्।’
किनकि, तिमीलाई केही भईहाले
मेरो भन्नु नै को रहन्छ र?

उही तिम्री आमा
डुम्रे गाउँ, नेपाल।

नेपाललाइभमा प्रकाशित सामग्रीबारे कुनै गुनासो, सूचना तथा सुझाव भए हामीलाई nepallivenews@gmail.com मा पठाउनु होला।