ए सरकार,
म एक चिकित्सक,
म त बुझौँला मेरो धर्म
सम्झिउँला मेरो मानवता
तर,
यी पञ्जा नलगाएका हातहरु
बिरामीलाई छुन चाहदैनन,
मास्क नभइ श्वास फेर्न हिचकिचाउँछन नाक मुख,
एक जोर बुट नपाएर डेग चल्दैनन् मेरा पाइलाहरु,
म के भनेर चित्त बुझाउँ ?
नाङ्गा आँखाहरुलाई कहाँ कहाँ मात्र डुलाउँ ?
म मेरो अनुहारको सन्नाटा र मनभित्रको भुइँचालोलाई कसरी रोकौँ ?
चाइनाका डाक्टरहरुको मृत्यु सुनेका,
इटलीका डाक्टरहरुको क्रन्दन देखेका यिनीहरूलाई
पशुपतिनाथले सबैको रक्षा गर्छन भनेर कसरी विश्वास दिलाउँ ?
आँखै अगाडी कोही तडपिराख्दा
हात नबढाउन मन मान्दैन
हात बढाउन खोज्दा मथिंगल खलबलिन्छ, मुटु हल्लिन्छ
युद्धको अग्रमोर्चामा सुरक्षा कवच बिनाको निहत्था सिपाहीले कतिन्जेल लड्न सक्छ ?
सरकार,
प्रोत्साहन भत्ताको कुरा पछि गरौँला
मलाई थाहा छैन, जिवनको मुल्य कति तोक्नुहुनछ तपाईंहरु
महामारीमा पनि तीस हजारका लागि मात्रै काम गरेको जस्तो किन गराउनु हुन्छ ?
हामी हतोत्साहित भएकै छैनौँ
हामी त डराएका छौँ
मृत्यु देखी डराएको डाक्टरले मृत्युको मुखमा पुगेका बिरामीलाई कसरी बाँच्ने विश्वास दिलाउन सक्छ?
(सापकोटा धौलागिरी अञ्चल अस्पतालमा कार्यरत छन्।)
नेपाललाइभमा प्रकाशित सामग्रीबारे कुनै गुनासो,
सूचना तथा सुझाव भए हामीलाई nepallivenews@gmail.com मा
पठाउनु होला।
-1786602170.png)
